-ఆహార ఉత్పత్తి పెరుగుతున్నా అందరికీ అందని వైనం..
-పేదరికం, ధరల భారం మధ్య పోషకాహారానికి దూరమవుతున్న ప్రజలు!
-రైతుకు గిట్టుబాటు ధర.. పేదలకు పోషకాహారం.. ఆహార వృథాకు అడ్డుకట్ట..
-సమాన పంపిణీతోనే ఆకలి రహిత సమాజం సాధ్యం!
సత్య వెలుగు న్యూస్ – ప్రత్యేక సంపాదకీయం | అక్టోబర్ 15
అభివృద్ధి పరుగులోనూ ఆకలి ఎందుకు?
మానవుడు సాధించిన శాస్త్ర, సాంకేతిక అభివృద్ధి అపారం. అంతరిక్షంలోకి రాకెట్లు పంపుతున్నాం. సముద్ర గర్భంలోని రహస్యాలను ఛేదిస్తున్నాం. కృత్రిమ మేధస్సుతో ప్రపంచాన్ని కొత్త దిశగా నడిపిస్తున్నాం. వైద్యరంగంలో ఎన్నో అద్భుతాలు సాధిస్తున్నాం. వ్యవసాయ రంగంలోనూ ఆధునిక సాంకేతికతను వినియోగిస్తూ తక్కువ సమయంలో ఎక్కువ దిగుబడులు సాధించే ప్రయత్నాలు జరుగుతున్నాయి. ఆహార ధాన్యాల ఉత్పత్తి పెరుగుతోంది. రవాణా, నిల్వ, పంపిణీ వ్యవస్థలు అభివృద్ధి చెందుతున్నాయి.
అయితే ఇన్ని పురోగతులు సాధించిన మానవ సమాజం ముందున్న అత్యంత ప్రాథమికమైన ప్రశ్న మాత్రం ఇంకా సమాధానం కోసం ఎదురుచూస్తోంది. ప్రతి మనిషికి కడుపు నిండా ఆహారం అందించలేని పరిస్థితి ఎందుకు కొనసాగుతోంది?
ఒకవైపు విలాసవంతమైన విందుల్లో తినదగిన ఆహారం చెత్తకుప్పల్లో చేరుతోంది. మరోవైపు పేద కుటుంబాల్లో పిల్లలకు రెండు పూటలా భోజనం పెట్టడానికి తల్లిదండ్రులు నానా అవస్థలు పడుతున్నారు. కొందరి ఇళ్లలో అవసరానికి మించి ఆహారం సిద్ధమవుతుంటే, మరికొందరి ఇళ్లలో పొయ్యి వెలగని పరిస్థితులు కనిపిస్తున్నాయి.
ఇది కేవలం పేదరికానికి సంబంధించిన సమస్య కాదు. ఆర్థిక అసమానతలు, వనరుల పంపిణీలో లోపాలు, ఉపాధి కొరత, పోషకాహారంపై తగిన అవగాహన లేకపోవడం, వ్యవసాయ రంగంలోని సవాళ్లు, ఆహార వృథా వంటి అనేక అంశాలతో ముడిపడిన సామాజిక సమస్య.
ప్రపంచ ఆహార దినోత్సవం ప్రతి సంవత్సరం అక్టోబర్ 16న మన ముందుకు తీసుకొచ్చే ప్రధాన సందేశం ఇదే. ఆకలి నిర్మూలన గురించి నినాదాలు చేయడం కంటే, ఆకలితో ఉన్న మనిషికి ఆహారం అందేలా వ్యవస్థలను నిర్మించడం ముఖ్యం. అభివృద్ధిని కేవలం సంపదతోనో, ఎత్తైన భవనాలతోనో, సాంకేతిక విజయాలతోనో కొలవలేం. సమాజంలోని చివరి వ్యక్తికి కూడా గౌరవంగా జీవించే అవకాశం ఉందా? అతని కుటుంబానికి తగిన ఆహారం అందుతోందా? అనే ప్రశ్నలకు సమాధానం దొరికినప్పుడే అభివృద్ధికి నిజమైన అర్థం లభిస్తుంది.
పేదరికం.. ధరల పెరుగుదల.. పోషకాహారానికి దూరం
ఆకలి సమస్యకు ప్రధాన కారణాల్లో పేదరికం, ఆదాయ అసమానతలు, నిరుద్యోగం, ఉపాధి భద్రత లేకపోవడం, నిత్యావసర వస్తువుల ధరల భారం ముఖ్యమైనవి. ఒక కుటుంబంలో సంపాదించే వ్యక్తి ఆదాయం స్థిరంగా ఉన్నప్పటికీ బియ్యం, పప్పులు, వంటనూనె, కూరగాయలు, పాలు, పండ్ల ధరలు పెరుగుతుంటే ఆ కుటుంబ ఆర్థిక పరిస్థితి క్రమంగా క్షీణిస్తుంది.
ఇంటి అద్దె, విద్యుత్ బిల్లులు, పిల్లల చదువులు, వైద్య ఖర్చులు, ప్రయాణ వ్యయాలు చెల్లించిన తర్వాత మిగిలే కొద్దిపాటి మొత్తంతో నెలంతా కుటుంబాన్ని పోషించాల్సి వస్తుంది. అటువంటి పరిస్థితుల్లో ముందుగా తగ్గించేది ఆహార ఖర్చులే కావడం ఆందోళనకరం. ఖరీదైన పోషకాహార పదార్థాలను కొనలేక చాలామంది తక్కువ ఖర్చుతో కడుపు నింపే ఆహారానికే పరిమితమవుతున్నారు.
ఇక్కడ ఒక విషయాన్ని స్పష్టంగా గుర్తించాలి. ఆకలి అంటే కేవలం తినడానికి ఆహారం లేకపోవడం మాత్రమే కాదు. శరీరానికి అవసరమైన పోషకాలు అందకపోవడం కూడా తీవ్రమైన సమస్యే. కడుపు నిండా తిన్నా సమతుల్యమైన ఆహారం అందకపోతే ఆరోగ్యం దెబ్బతింటుంది.
పిల్లల్లో పోషకాహార లోపం శారీరక ఎదుగుదల, ఏకాగ్రత, నేర్చుకునే సామర్థ్యంపై ప్రభావం చూపవచ్చు. గర్భిణులు, బాలింతలకు తగిన పోషకాహారం అందకపోతే తల్లి, శిశువు ఆరోగ్యంపై ప్రతికూల పరిణామాలు ఏర్పడవచ్చు. వృద్ధులు, దీర్ఘకాలిక అనారోగ్యంతో బాధపడేవారు కూడా సరైన ఆహారం అందక ఇబ్బందులు ఎదుర్కొనే ప్రమాదం ఉంది.
అందువల్ల ఆకలి నిర్మూలనను కేవలం బియ్యం పంపిణీతో ముడిపెట్టకూడదు. ప్రతి కుటుంబానికి స్థిరమైన ఆదాయం, ఉపాధి అవకాశాలు, అందుబాటు ధరల్లో ఆరోగ్యకరమైన ఆహారం, అవసరమైన సామాజిక భద్రత కల్పించాలి. ప్రభుత్వ పథకాలు కాగితాలపై విజయవంతంగా కనిపించడం కంటే, అర్హులైన కుటుంబాల వంటగదుల్లో నిజంగా ఆహారం చేరుతోందా లేదా అన్నదే అసలైన పరీక్ష కావాలి.
రైతు కష్టానికి గిట్టుబాటు ధర.. ఆహార భద్రతకు పునాది
దేశానికి అన్నం పెట్టే రైతు పరిస్థితిని పరిశీలిస్తే ఆహార భద్రతలోని మరో కీలకమైన కోణం బయటపడుతుంది. విత్తనం వేసిన రోజు నుంచి పంట చేతికొచ్చే వరకు రైతు ఎన్నో అనిశ్చితులను ఎదుర్కొంటాడు. వర్షాలు సమయానికి కురుస్తాయో లేదో తెలియదు. సాగునీరు అందుతుందో లేదో నమ్మకం ఉండదు. ఎరువులు, విత్తనాలు, పురుగుమందులు, కూలీల ఖర్చులు పెరుగుతుంటాయి. ప్రకృతి వైపరీత్యాలు సంభవిస్తే నెలల తరబడి చేసిన శ్రమ ఒక్కసారిగా దెబ్బతింటుంది.
పంట బాగా పండినా మార్కెట్లో తగిన ధర లభిస్తుందనే హామీ ఉండదు. పెట్టుబడి ఖర్చులు పెరుగుతున్నా, ఉత్పత్తులకు గిట్టుబాటు ధర లభించకపోతే రైతు అప్పుల ఊబిలో కూరుకుపోయే ప్రమాదం ఉంది. రైతు తన కుటుంబ అవసరాలను తీర్చుకోవడానికి ఇబ్బందులు పడుతున్నప్పుడు, దేశ ఆహార భద్రతను దీర్ఘకాలం ఎలా బలోపేతం చేయగలం?
రైతు బతికితేనే వ్యవసాయం బతుకుతుంది. వ్యవసాయం బతికితేనే సమాజానికి ఆహారం అందుతుంది.
రైతుకు నాణ్యమైన విత్తనాలు, సాగునీరు, శాస్త్రీయ వ్యవసాయ సలహాలు, పంటల బీమా, గిట్టుబాటు ధరలు, సమర్థవంతమైన మార్కెట్ సదుపాయాలు అందించాలి. చిన్న, సన్నకారు రైతులకు పంట నిల్వ సదుపాయాలు కల్పించాలి. గ్రామీణ ప్రాంతాల్లో గోదాములు, శీతల నిల్వ కేంద్రాలు, రవాణా సదుపాయాలను విస్తరించాలి. పంట అనంతర నష్టాలను తగ్గించేందుకు ఆధునిక సాంకేతికతను అందుబాటులోకి తీసుకురావాలి.
వ్యవసాయ ఉత్పత్తుల ప్రాసెసింగ్, విలువ ఆధారిత ఉత్పత్తుల తయారీ, రైతు ఉత్పత్తిదారుల సంఘాల బలోపేతం వంటి చర్యలు రైతుల ఆదాయానికి దోహదపడతాయి. వాతావరణ మార్పులను తట్టుకునే పంటల సాగు, నీటి పొదుపు పద్ధతులు, నేల సారాన్ని కాపాడే విధానాలకు ప్రాధాన్యం ఇవ్వాలి.
రైతు సంక్షేమాన్ని కేవలం ఒక సంక్షేమ కార్యక్రమంగా చూడటం సరిపోదు. అది దేశ ఆహార భద్రతకు అవసరమైన పెట్టుబడి. రైతుకు న్యాయం జరిగినప్పుడే వినియోగదారులకు నిరంతరంగా ఆహారం అందించే వ్యవస్థ బలపడుతుంది.
ఆహార వృథా.. సమాజం ముందున్న మరో సవాలు
ఆహార ఉత్పత్తి పెంచడం ఎంత ముఖ్యమో, ఉత్పత్తి అయిన ఆహారం వృథా కాకుండా చూడటం కూడా అంతే ముఖ్యం. వివాహాలు, పుట్టినరోజు వేడుకలు, శుభకార్యాలు, హోటళ్లు, పెద్ద విందుల్లో అవసరానికి మించి ఆహారం సిద్ధం చేయడం వల్ల గణనీయమైన పరిమాణంలో భోజనం మిగిలిపోతుంది. కొన్ని సందర్భాల్లో తినదగిన ఆహారం కూడా చెత్తలో కలుస్తోంది.
ఇళ్లలోనూ అవసరానికి మించి వంట చేయడం, కొనుగోలు చేసిన కూరగాయలు, పండ్లను సరిగ్గా నిల్వ చేయకపోవడం, ఆహారాన్ని సకాలంలో వినియోగించకపోవడం వల్ల వృథా జరుగుతోంది.
ఒక గింజ మన భోజనపు పళ్లెంలోకి రావడానికి రైతు శ్రమతోపాటు నీరు, నేల, విద్యుత్తు, ఇంధనం, రవాణా, నిల్వ వంటి అనేక వనరులు వినియోగమవుతాయి. చివరకు ఆహారం పారవేయబడితే ఆ వనరుల వినియోగం కూడా వృథా అయినట్లే. పంటలు పాడవడం, నిల్వ సదుపాయాల కొరత, రవాణాలో నష్టాలు, మార్కెట్‌కు చేరకముందే ఉత్పత్తులు దెబ్బతినడం కూడా ఆహార వ్యవస్థను బలహీనపరుస్తాయి.
ఈ పరిస్థితిని మార్చడానికి ప్రభుత్వాలు, స్థానిక సంస్థలు, స్వచ్ఛంద సంస్థలు, హోటళ్లు, విందుల నిర్వాహకులు, వినియోగదారులు సమన్వయంతో పనిచేయాలి. వేడుకల్లో అతిథుల సంఖ్యకు అనుగుణంగా ఆహారం సిద్ధం చేయాలి. మిగిలిన సురక్షితమైన ఆహారాన్ని సమయానికి సేకరించి అవసరమైన వారికి అందించే వ్యవస్థలను ప్రోత్సహించాలి. అయితే ఆహార పరిశుభ్రత, నిల్వ సమయం, ఉష్ణోగ్రత, రవాణా ప్రమాణాలను తప్పనిసరిగా పాటించాలి.
ప్రతి ఇంట్లో అవసరానికి తగినంత వండుకోవడం, మిగిలిన ఆహారాన్ని సురక్షితంగా నిల్వ చేయడం, కొనుగోళ్లకు ముందే అవసరాలను అంచనా వేయడం వంటి అలవాట్లు పెంపొందాలి. పాఠశాలలు, కళాశాలలు, కార్యాలయాల్లో ఆహార వృథా నివారణపై అవగాహన కల్పించాలి.
ఆహారాన్ని గౌరవించడం అంటే రైతు శ్రమను గౌరవించడం. ఆహారాన్ని ఆదా చేయడం అంటే ప్రకృతి వనరులను కాపాడటంతోపాటు సమాజ బాధ్యతను నిర్వర్తించడం.
ప్రభుత్వ పథకాలు.. లబ్ధిదారులకు నిజంగా చేరుతున్నాయా?
ఆకలి నిర్మూలనలో ప్రభుత్వాల పాత్ర అత్యంత కీలకం. ప్రజాపంపిణీ వ్యవస్థ, పాఠశాలల్లో మధ్యాహ్న భోజన పథకాలు, అంగన్‌వాడీ కేంద్రాల ద్వారా పోషకాహార పంపిణీ, గర్భిణులు, బాలింతలు, చిన్నారుల ఆరోగ్య కార్యక్రమాలు లక్ష్యిత వర్గాలకు సమర్థంగా చేరాలి.
కానీ పథకం ప్రకటించడం ఒక ఎత్తయితే, దాని ప్రయోజనం అర్హులైన వ్యక్తికి చేరడం మరో ఎత్తు. లబ్ధిదారుల గుర్తింపులో లోపాలు, సరుకుల పంపిణీలో జాప్యం, నాణ్యతలేని ఆహారం, నిల్వలో నష్టాలు, అక్రమాలు వంటి సమస్యలు ఉంటే వాటిని గుర్తించి సరిదిద్దాలి.
అర్హత ఉన్నప్పటికీ ప్రభుత్వ సహాయం అందని కుటుంబాలను గుర్తించేందుకు గ్రామ, వార్డు స్థాయిలో పర్యవేక్షణ ఉండాలి. ప్రజలకు ఫిర్యాదు చేసే అవకాశం కల్పించాలి. ఫిర్యాదులపై సమయానికి స్పందించి, సమస్యలను పరిష్కరించాలి. పథకాల అమలును కేవలం పంపిణీ చేసిన సరుకుల పరిమాణంతో కాకుండా, ప్రజల పోషకాహార పరిస్థితుల్లో వచ్చిన మార్పులతోనూ సమీక్షించాలి.
పిల్లలకు పాఠశాలల్లో నాణ్యమైన భోజనం అందించడం వారి ఆరోగ్యానికే కాకుండా విద్యపై ఆసక్తి, హాజరు మెరుగుపడటానికి కూడా తోడ్పడుతుంది. అంగన్‌వాడీ సేవలు చిన్నారుల ఎదుగుదల, తల్లి-శిశు ఆరోగ్యానికి కీలకం. అందువల్ల ఈ కార్యక్రమాల్లో ఆహార నాణ్యత, పరిశుభ్రత, సమయపాలనకు ప్రత్యేక ప్రాధాన్యం ఇవ్వాలి.
ప్రభుత్వ సహాయం అవసరమైన కుటుంబాలకు చేరడం ఎంత ముఖ్యమో, కుటుంబాలు స్వయం సమృద్ధి సాధించేలా ఉపాధి అవకాశాలను పెంచడం కూడా అంతే ముఖ్యం. గ్రామీణ ఉపాధి, నైపుణ్యాభివృద్ధి, మహిళల ఆర్థిక స్వావలంబన, వ్యవసాయ కూలీల ఆదాయ మెరుగుదల వంటి చర్యలు కుటుంబాల ఆహార కొనుగోలు సామర్థ్యాన్ని పెంచగలవు.
మహిళల పాత్ర.. కుటుంబ పోషకాహారానికి పునాది
కుటుంబంలో ఆహార ఎంపిక, వంట, పిల్లల పోషణ వంటి బాధ్యతలను చాలా సందర్భాల్లో మహిళలే నిర్వహిస్తుంటారు. అయితే కుటుంబంలో అందరికీ సమానంగా పోషకాహారం అందుతోందా అనే ప్రశ్న కూడా ముఖ్యం. కొన్ని కుటుంబాల్లో ఆదాయం పరిమితంగా ఉన్నప్పుడు మహిళలు తమ ఆహార అవసరాలను తగ్గించుకుని పిల్లలకు, ఇతర కుటుంబ సభ్యులకు ప్రాధాన్యం ఇస్తుంటారు. ఇది వారి ఆరోగ్యంపై ప్రభావం చూపే అవకాశం ఉంది.
మహిళలకు ఆర్థిక స్వావలంబన కల్పించడం, పోషకాహారంపై అవగాహన పెంచడం, గర్భిణులు, బాలింతలకు అవసరమైన ఆరోగ్య సేవలను అందించడం ద్వారా కుటుంబ పోషకాహార పరిస్థితులను మెరుగుపరచవచ్చు.
అలాగే స్థానికంగా లభించే ఆకుకూరలు, కూరగాయలు, పప్పుధాన్యాలు, చిరుధాన్యాలు, గుడ్లు వంటి అందుబాటులో ఉన్న పోషకాహార వనరులను సమతుల్యంగా వినియోగించుకునేలా అవగాహన కల్పించాలి. ప్రతి కుటుంబం ఖరీదైన ఆహార పదార్థాలనే పోషకాహారంగా భావించకుండా, స్థానికంగా లభించే ఆరోగ్యకరమైన పదార్థాల విలువను తెలుసుకోవాలి.
పోషకాహార సమస్యను పరిష్కరించడానికి ఆహార లభ్యతతోపాటు స్వచ్ఛమైన తాగునీరు, పారిశుధ్యం, ఆరోగ్య సేవలు కూడా అవసరం. అందువల్ల ఆకలి నిర్మూలన అనేది వ్యవసాయం లేదా ఆహార పంపిణీ శాఖకు మాత్రమే పరిమితమైన అంశం కాదు. ఆరోగ్యం, విద్య, మహిళా శిశు సంక్షేమం, గ్రామీణాభివృద్ధి, ఉపాధి వంటి రంగాల సమన్వయం అవసరం.
ప్రజల భాగస్వామ్యం.. మార్పుకు తొలి అడుగు
ఆకలి నిర్మూలన బాధ్యత ప్రభుత్వాలదే అని భావించి ప్రజలు పక్కకు తప్పుకోవడం సరికాదు. ప్రతి పౌరుడికి కూడా ఈ విషయంలో కొంత బాధ్యత ఉంది. మన పరిసరాల్లో ఆహార కొరతతో ఇబ్బందులు పడుతున్న కుటుంబాలను గుర్తించి, వారి ఆత్మగౌరవానికి భంగం కలగకుండా సహాయం చేయాలి.
స్వచ్ఛంద సంస్థలు, స్థానిక సంఘాలు, ప్రార్థనా మందిరాలు, సేవా సంస్థలు, యువజన సంఘాలు అవసరమైన ప్రాంతాల్లో క్రమబద్ధమైన ఆహార సహాయ కార్యక్రమాలు చేపట్టవచ్చు. అయితే ఒక్కరోజు అన్నదానం చేసి ప్రచారం పొందడమే లక్ష్యంగా కాకుండా, నిజంగా అవసరమైనవారికి నిరంతర సహాయం అందేలా చర్యలు తీసుకోవాలి.
అదే సమయంలో ఆహార భద్రతను కేవలం దానధర్మాలపై ఆధారపరచలేం. నిరంతర ఉపాధి, న్యాయమైన ఆదాయం, అందుబాటులో ఆహారం, సమర్థవంతమైన ప్రభుత్వ విధానాలు, బలమైన సామాజిక భద్రత అవసరం. ప్రజలు సంక్షోభంలో ఉన్నప్పుడు సమాజం అండగా నిలవాలి. అలాంటి పరిస్థితులు మళ్లీ మళ్లీ ఏర్పడకుండా వ్యవస్థాగత మార్పులకు కూడా కృషి చేయాలి.
పిల్లలకు చిన్నతనం నుంచే ఆహార విలువ, పోషకాహారం, వృథా నివారణ గురించి నేర్పాలి. పాఠశాలల్లో అవగాహన కార్యక్రమాలు నిర్వహించాలి. ఇంటి తోటల పెంపకం, స్థానిక ఆహార పదార్థాల వినియోగం, నీటి పొదుపు వంటి అలవాట్లను ప్రోత్సహించాలి. ప్రతి చిన్న చర్య సమాజంలో పెద్ద మార్పుకు దోహదపడగలదు.
ఆకలి రహిత ప్రపంచం.. కల కాదు, సాధించాల్సిన లక్ష్యం
ప్రపంచ ఆహార దినోత్సవం సందర్భంగా మనం గుర్తుంచుకోవాల్సిన విషయం ఒక్కటే. ఆహారం అనేది కేవలం మార్కెట్లో కొనుగోలు చేసే వస్తువు కాదు. అది రైతు చెమట, ప్రకృతి ప్రసాదం, వ్యవసాయ కూలీల శ్రమ, రవాణా కార్మికుల కష్టం, అనేక మంది సమిష్టి కృషి ఫలితం.
ఆహార భద్రత అంటే ధాన్యాగారాలు నిండుగా ఉండటం మాత్రమే కాదు. ప్రతి కుటుంబానికి అవసరమైనప్పుడు సరిపడా, సురక్షితమైన, పోషక విలువలున్న ఆహారం అందుబాటులో ఉండటం. ఆకలి నిర్మూలన అంటే ఒక్కరోజు అన్నదానం చేయడం మాత్రమే కాదు. ఎవరూ ఆకలితో ఉండాల్సిన పరిస్థితి రాకుండా ఉపాధి, ఆదాయం, సామాజిక భద్రత, సమాన అవకాశాలను కల్పించడం.
రైతు పండించిన పంటకు న్యాయమైన ధర లభించాలి. పేద కుటుంబానికి పోషకాహారం అందాలి. చిన్నారి ఆకలితో పాఠశాలకు వెళ్లకూడదు. గర్భిణులు, బాలింతలు సరైన ఆహారానికి దూరం కాకూడదు. విందుల్లో మిగిలిన సురక్షితమైన భోజనం వృథా కాకుండా అవసరమైన వారికి చేరాలి. ప్రభుత్వ పథకాలు అర్హులైన ప్రతి ఒక్కరికీ అందాలి. ఆహార ఉత్పత్తి నుంచి వినియోగం వరకు ప్రతి దశలో బాధ్యతాయుతమైన విధానాలు అమలుకావాలి.
ప్రభుత్వాలు తమ విధానాలను ఫలితాల ఆధారంగా సమీక్షించాలి. ప్రజాప్రతినిధులు ఆహార భద్రతను ప్రాధాన్య అంశంగా తీసుకోవాలి. సంస్థలు సామాజిక బాధ్యతతో వ్యవహరించాలి. రైతులకు న్యాయం చేయాలి. ప్రజలు తమ దైనందిన జీవితంలో ఆహార పొదుపును అలవాటు చేసుకోవాలి.
అభివృద్ధిని కేవలం సంపద, భవనాలు, సాంకేతిక పురోగతితో కొలవడం సరిపోదు. సమాజంలోని అత్యంత పేద వ్యక్తి కుటుంబానికి రేపటి భోజనంపై భయం లేకుండా జీవించే పరిస్థితి ఏర్పడినప్పుడే నిజమైన అభివృద్ధి సాధించినట్లవుతుంది.
సంపాదకీయ ముగింపు
ఆకలి లేని ప్రపంచం ఎప్పటికి సాధ్యం? అనే ప్రశ్నకు సమాధానం భవిష్యత్తులో ఎక్కడో లేదు. అది మనం ఈరోజు తీసుకునే నిర్ణయాల్లోనే ఉంది. రైతు శ్రమకు విలువ ఇచ్చినప్పుడు, ఆహార వృథాను అరికట్టినప్పుడు, పేదలకు పోషకాహారం అందించినప్పుడు, ప్రభుత్వ పథకాలు నిజమైన లబ్ధిదారులకు చేరినప్పుడు, ప్రతి మనిషిని సమాన గౌరవంతో చూసినప్పుడు ఆ లక్ష్యానికి చేరువవుతాం.
ఆకలి అనేది ప్రకృతి విధించిన తప్పనిసరి శిక్ష కాదు. దానిని తగ్గించేందుకు సమర్థవంతమైన విధానాలు, సమాన అవకాశాలు, సామాజిక బాధ్యత, సమిష్టి కృషి అవసరం. ప్రపంచంలో ఆహారాన్ని పండించే సామర్థ్యాన్ని పెంచడమే కాదు.. పండిన ఆహారం ప్రతి ఆకలిగొన్న మనిషికి చేరేలా చూడాలి.
ప్రతి గింజకు విలువనిద్దాం.. ప్రతి రైతు శ్రమను గౌరవిద్దాం.. ఆహార వృథాను అరికడదాం.. ఆకలితో ఉన్నవారికి అండగా నిలుద్దాం.
అప్పుడే ప్రపంచ ఆహార దినోత్సవం ఆశయం సార్థకమవుతుంది. అప్పుడే అభివృద్ధికి మానవత్వం తోడవుతుంది. అప్పుడే ఆకలి లేని ప్రపంచం ఒక కలగా మిగలకుండా, మనం కలిసి నిర్మించగల వాస్తవంగా మారుతుంది.
